Finding Form

In de eerste semesters van mijn bachelor zocht ik naar mijn eigen architecturale stijl. Dat was te verwachten, want mijn vorige opleiding legde weinig nadruk op kunst. Plots moest ik me visueel uitdrukken, vooral in vakken als Expressie, die draaiden om persoonlijke artistieke groei. Die uitdaging voelde onbekend en overweldigend. In de ontwerpstudio's probeerde ik elk medium dat ik kon bedenken, van handschetsen en kleisculpturen tot digitale collages en computerbeelden.

Die verkenning was belangrijk, maar niet makkelijk. Vaak voelde ik me verward, onzeker over wat voor mij werkte of hoe ik mijn ideeën vorm kon geven. Er was geen duidelijke richting. Ik had alleen de wil om te proberen, te falen en opnieuw te proberen. Gaandeweg ging mijn voorkeur naar digitale tools. Een van mijn eerste technische tekeningen maakte ik in AutoCAD voor een keuzevak dat ik zelf koos. Het voelde als vooruitgang, maar al snel merkte ik dat AutoCAD, en zeker de 3D-omgeving, niet paste bij mijn intuïtieve manier van werken. Het voelde stroef en beperkend.

Die ontdekking zette me aan om andere software te zoeken, en zo vond ik Rhino. Door de flexibiliteit en nauwkeurigheid kon ik vrijer en visueler ontwerpen, in lijn met hoe ik denk. Stilaan kreeg ik meer controle. De software werd niet alleen een tool, maar een verlengstuk van mijn ontwerpdenken. Rhino leren gebruiken was een sleutelmoment: het gaf me het vertrouwen om mijn eigen werkwijze en beeldtaal op te bouwen, met digitaal tekenen en modelleren als basis.